“Verwaarlozing in verpleeghuis” meldt De Telegraaf op 4 maart. “Ik hoop dat je een keer flink valt en een been breekt”, is te horen op een opname die SBS eerder uitzond. Allemaal Den Haag. Inspectie onderzoekt. Is dit toeval. Of is het een topje van de ijsberg? Tijd voor een inventarisatie.

Ja, ik begrijp dat mensen die werken in de ouderenzorg graag hun kant van hun werk presenteren, op hun deskundigheid wijzen. Ja, ik begrijp dat nieuwe regels en protocollen het er niet makkelijker op maken. Maar dat betekent toch niet dat we slechte communicatie, eigengereidheid of wantoestanden accepteren? Dus met alle respect voor bestuurders, managers, medici, verpleegkundigen en de handen aan het bed: er gebeuren dingen die niet kunnen.

1. “Klagen is niet altijd zonder risico”, schrijft TvVonline over het SBSprogramma Das je goed recht, waarin jurist Emiel Borgardijn advies geeft over hoe je kunt klagen. Hij onderkent dat klagen niet zonder gevaar is, omdat het wel degelijk gebeurt dat mensen die klagen hun baan verliezen.

2. Er komen ook twee verzorgenden aan het woord. Een verzorgende vertelt hoe zij werd bedreigd toen zij de ondermaatse zorg in haar instelling aan het licht bracht.

3. Tegen de verzorgende die een mevrouw die uit bed was gevallen zei “Ik hoop dat je een keer flink valt en een been breekt” zijn inmiddels maatregelen genomen.

4. De geluidsopnames die de dochter van de bewoonster van het Willem Drees Huis in Den Haag in 2008 heeft gemaakt, kun je hieronder beluisteren in de uitzending van rtv west.

5. Zijn het incidenten, is het alleen in Den Haag? Is er meer en durven mensen het niet te melden? In ieder geval vond de Inspectie voor de Gezondheidszorg voldoende reden om drie thuiszorgorganisaties in Brabant verscherpt toezicht in te stellen.

6. En hoe zuur moet het wel niet zijn als je achteraf van een klachtencommissie gelijk krijgt over de verzorging van je moeder in het Heerlense Sint Anna

Met respect voor moeder

7. Het leidt zelfs tot een Meldpunt Ouderenbescherming Nederland

8. Inmiddels onderzoeken inspectie en directeur klachten over verwaarlozing van bewoners van het Haagse Verpleeghuis Nebo, schrijft De Telegraaf in het artikel Verwaarlozing in verpleeghuis. Een woordvoerster wijt dit aan de bezuinigingen van minister Klink en de toegenomen werkdruk.

9. Mij bekruipt het gevoel dat het wel heel gemakkelijk is om naar een ander (de minister) te wijzen. In het artikel van De Telegraaf  klinkt door dat er ook niet geluisterd wordt naar mensen “Ook zou een trombosebeen van een hoogbejaarde suikerpatiënte ondanks haar aanhoudende pijnklachten zijn genegeerd, waardoor het later in het ziekenhuis moest worden afgezet.”

10. Want is het nieuw, deze incidenten, meldingen, klachten? Of durven we het meer in de openbaarheid te brengen? En maken we daarbij gebruik van de nieuwe communicatiemiddelen?